Η μεταμόσχευση πνευμόνων πνευμόνων (Μ.Πν.) δεν είναι εύκολο πράγμα. Το γνωρίζουμε όλοι. Μας αλλάζει όμως τη ζωή. Απ΄όλες τις απόψεις: Αναπνέουμε φυσιολογικά και ξαναμπαίνουμε στο παιχνίδι της ζωής. Απ΄ την άλλη έχουμε κάποιους ισόβιους "περιορισμούς" οι οποίοι δε μπορεί να θεωρηθούν "ισόβια δεσμά" και φυσικά δε μπορεί να συγκριθούν με αυτούς της προηγούμενης κατάστασης.
Μιλάω για την τακτική λήψη των φαρμάκων μας, τη σωστή διατροφή και σωματική άσκηση και την αποφυγή λοιμώξεων, ιδίως κατά τις περιόδους έξαρσής τους.
Το κακό είναι ότι όταν χρειαστούμε βοήθεια δεν μπορούμε να την έχουμε άμεσα και με ασφάλεια γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχουν τα μέσα ούτε και η εμπειρία για θέματα Μ. Πν. Υπάρχει επίσης τεράστια δυσκολία και γραφειοκρατία με τα ταμεία για την έγκριση των επανελέγχων ή θεραπείας στο εξωτερικό κι ας είναι το κόστος ελάχιστο σε σχέση με τις τεράστιες και ασύδοτες σπατάλες που γίνονται στα ελληνικά νοσοκομεία για υποδεέστερους λόγους. Το κράτος αυτό, παρά τα όσα διακηρύττονται για την προστασία των ευπαθών ομάδων, στέκεται αδιάφορο απέναντι τους. Παράδειγμα: Εδώ και ένα μήνα δεν υπάρχει Επιτροπή Έγκρισης Νοσηλείων Εξωτερικού στον ΟΠΑΔ και παρ΄όλες τις οχλήσεις μας, ακόμα και στα πιο υψηλά κλιμάκια του Υπουργείου Υγείας, δεν γίνεται τίποτα. Κι ας περιμένουν με αγωνία δεκάδες ασθενείς που έχουν ιατρικές υποθέσεις με το εξωτερικό. Αθάνατο ελληνικό κράτος.... Πότε θα δούμε κι εμείς φως στο τούνελ;
