Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 2010
Σάββατο 25 Δεκεμβρίου 2010
Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου 2010
Γράμμα των παιδιών του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Πύργου προς τα υπόλοιπα παιδιά, τους γονείς τους και σε όλους τους κατοίκους της πόλης του Πύργου.
Γεια σας!
Είμαστε μια ομάδα παιδιών που φοιτούμε με την βοήθεια των δασκάλων μας στο Ειδικό Δημοτικό Σχολείο του Πύργου. Το σχολείο μας είναι λίγο διαφορετικό από το δικό σας. Κι εμείς είμαστε λίγο διαφορετικοί από εσάς. Μπορεί να μην τα καταφέρνουμε τόσο καλά στην Γλώσσα και στα Μαθηματικά όπως εσείς και μπορεί να μην είμαστε τόσο καλοί στα σπορ. Είναι αλήθεια ότι δυσκολευόμαστε λίγο περισσότερο στην καθημερινή μας ζωή. Όμως αναλογιστείτε: Και εσείς είστε το ίδιο καλοί παντού; Δεν σας έχει τύχει ποτέ να σκεφτείτε «Ωχ, αυτό είναι πολύ δύσκολο! Δεν μπορώ να τα καταφέρω»! Σίγουρα. Όλοι χωρίς εξαίρεση έχουμε δυσκολίες. Άλλος λιγότερες, άλλος περισσότερες. Έχουμε όμως και ιδιαίτερες ικανότητες. Άλλος μπορεί να δυσκολεύετε τόσο πολύ να μάθει να διαβάζει και όμως να έχει πιο καλή καρδιά και από τον πιο καλόκαρδο γίγαντα του γλυκύτερου παραμυθιού. Άλλος μπορεί να μην τα καταφέρνει στην αφαίρεση ή στον πολλαπλασιασμό αλλά να τραγουδάει πιο όμορφα και από το πιο γλυκόλαλο αηδόνι. Άλλος μπορεί να μην έχει δει ποτέ του το φώς του ήλιου αλλά να κλείνει στην ψυχή του την απέραντη ομορφιά όλου του κόσμου. Άλλος μπορεί να μην έχει ακούσει ποτέ τίποτα και γι’ αυτό η φωνή του να είναι άσχημη ή «να μιλάει» με χειρονομίες, μα να ζωγραφίζει τον κόσμο μας με φανταστικά χρώματα και υπέροχες πινελιές. Άλλος μπορεί να μην κουνάει τα πόδια του, μα να κολυμπάει σαν δελφίνι! Όλοι έχουμε τις ιδιαίτερες δυσκολίες μας• άλλος περισσότερες, άλλος λιγότερες. Έχουμε όμως και τα ιδιαίτερα ταλέντα μας. Γι’ αυτό όλοι, όλα τα παιδιά χρειαζόμαστε ισότιμη μεταχείριση. Χρειαζόμαστε φίλους, παρέες, αγάπη, καλοσύνη, ανεκτικότητα στις δυσκολίες μας αλλά όχι λύπηση και οίκτο. Χρειαζόμαστε ισότιμη μεταχείριση και ισότιμες ευκαιρίες. Αυτά όχι μόνο σήμερα που γιορτάζεται η μέρα των Α.Μ.Ε.Α., μα κάθε μέρα. Ελάτε στο σχολείο μας να μας δείτε, να γνωριστούμε, να παίξουμε μαζί και να δείτε πράγματα που και εμείς μπορούμε να καταφέρουμε και γιατί όχι και εσείς να μας θαυμάσετε....
3 Δεκεμβρίου, Παγκόσμια ημέρα σήμερα για τα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες (ΑμεΑ) Η 3η Δεκεμβρίου δεν είναι γιορτή. Είναι μια αφορμή για να έρθει στο προσκήνιο η ύπαρξη, η παρουσία κάποιων ξεχωριστών συμπολιτών μας που θα μπορούσαν να είναι και μέλη της οικογένειάς μας και η διεκδίκησής τους ισότιμης θέσης στην κοινωνία. Γιατί η απόσταση που χωρίζει έναν άνθρωπο υγιή - αρτιμελή, από έναν άνθρωπο ανάπηρο, με ευάλωτη υγεία ή με μύρια όσα άλλα προβλήματα είναι ένα εκατοστό (ή και χιλιοστό)του δευτερολέπτου. Όσο δηλαδή, ένα φρενάρισμα που (δεν) έγινε, ένα βήμα παραπάνω (ή λιγότερο), μια απροσεξία της στιγμής ή ένας επικίνδυνος ελιγμός (που συνήθως γίνεται για πλάκα) από κάποιον άσχετο ή μεθυσμένο ή απλά απρόσεχτο. Επίσης η απόσταση που χωρίζει έναν άνθρωπο που γεννήθηκε υγιής - αρτιμελής, από έναν άνθρωπο που γεννήθηκε ανάπηρος, με ευάλωτη υγεία ή με μύρια όσα άλλα προβλήματα, δεν είναι παρά μια απειροελάχιστη (και όταν λέμε απειροελάχιστη εννοούμε απειροελάχιστη) απόκλιση από το σύνηθες ή το "φυσιολογικό" του γεννητικού κώδικα. Oι συμπολίτες μας αυτοί δεν είναι ανάπηροι. Ανάπηρη είναι η πόλη που εμποδίζει να ζήσουν με αξιοπρέπεια και να κινηθούνε απρόσκοπτα. Η προσπελασιμότητα και η δυνατότητα πρόσβασης όλων των πολιτών σε ζωτικούς χώρους, δομές και υπηρεσίες είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα και όχι προνοιακή παροχή. Ανάπηροι είναι οι διοικούντες που στο όνομα του κέρδους ασελγούν μετατρέποντας κάθε διαθέσιμο κεντρικό δημόσιο χώρο σε «τραπεζοκαθίσματα» και πάρκιν στερώντας από πολλούς το δικαίωμα να κινηθούν ελεύθερα και να περπατήσουν ακόμα και στο κέντρο της πόλης». Μη φυσιολογική είναι η πόλη της φυσιολογικότητας, της μονοτονίας, της κανονικότητας, της ομοιομορφίας, της απόρριψης αυτού που διαφέρει, του αποκλεισμού και του εγκλεισμού του. Καθυστερημένη είναι η πόλη των προκαταλήψεων και των διακρίσεων ενάντια σε συνανθρώπους, οι οποίοι αναζητώντας μία καλύτερη τύχη για τους εαυτούς τους, τις οικογένειες και τα παιδιά τους πήραν τον μακρύ και δύσκολο δρόμο της μετανάστευσης. Η πόλη που αντί να αξιοποιήσει τον πλούτο και τις δυνατότητες των πολιτισμών ενισχύει το έδαφος και τις συνθήκες τις υπερεκμετάλλευσής μας από τη μια, ενώ από την άλλη παράγει τον φόβο και την ανασφάλεια για να διασφαλίσει αυτή την υπερεκμετάλλευση, κατασκευάζοντας και συντηρώντας προκαταλήψεις για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Ανάπηροι, όμως, είμαστε και οι πολίτες που αλλοτριωμένοι και εγκλωβισμένοι στην αγωνία της επιβίωσης στην οποία μας σπρώχνουν, αναπαράγουμε ρατσιστικές αντιλήψεις απέναντι σ’ αυτά τα άτομα με τις ειδικές ικανότητες. Μια πολιτεία που δεν σέβεται τα δικαιώματα αυτών των ανθρώπων, υστερεί σε δημοκρατικότητα. Και μια κοινωνία που δεν απαιτεί πιεστικά άρση τέτοιου είδους αποκλεισμών εμφανίζει συμπτώματα αξιακής παρακμής. Ανάπηρη είναι η πόλη που δεν σέβεται τα παιδιά της, γιατί δεν θέλει δημιουργικούς και ελεύθερους πολίτες. Πού θέλει να τα εξοικειώσει ήδη από την τρυφερή παιδική τους ηλικία με τη μιζέρια, την παθητικότητα, την αλλοτρίωση, τη συμμόρφωση, την υποταγή και τον καταναλωτισμό. Η πόλη που εξοντώνει τη φαντασία, τη δημιουργία, τα όνειρα των παιδιών της. Ανάπηροι είμαστε και οι εκπαιδευτικοί που αποδεχόμαστε και ανεχόμαστε αυτό το «λειτούργημα». Που εγκλωβισμένοι σε μία καθημερινή ρουτίνα και βαρεμάρα δεν εμπλεκόμαστε ως παιδαγωγοί σε μία ουσιαστική αλληλεπίδραση με τα παιδιά, που δεν συνδέουμε το σχολείο και την σχολική δραστηριότητα δημιουργικά με το κοινωνικό περιβάλλον. Ανάπηροι είμαστε, όμως, και σαν πολίτες που δεν αντιστεκόμαστε, που τη γκρίνια μας δεν τη μετατρέπουμε σε διαμαρτυρία, που τη μοιρολατρική μας συνέργεια δεν την αντικαθιστούμε με την υπεράσπιση του μόχθου μας και τον διαρκή αγώνα για την εξασφάλιση μιας καλύτερης ποιότητας ζωής.
Τετάρτη 3 Νοεμβρίου 2010
Τρίτη 2 Νοεμβρίου 2010
Ασθενείς χάνουν τη ζωή τους περιμένοντας μόσχευμα
Δεν επιτρέπει την αύξηση των μεταμοσχεύσεων η δομή του συστήματος λήψης και διάθεσης οργάνων. Απαγορευτικό το κόστος συντήρησης του δότη και της μεταμόσχευσης. Με απροθυμία αντιμετωπίζονται οι επεμβάσεις από τους γιατρούς
Ενας έως τρεις Ελληνες χάνονται καθημερινά περιμένοντας μόσχευμα. Οι ανθρωποθυσίες δεν φαίνεται να έχουν τέλος, καθώς το σύστημα λήψης και διάθεσης οργάνων δεν επιτρέπει την αύξηση των μεταμοσχεύσεων. Οι επεμβάσεις προκαλούν αναστάτωση στο πρόγραμμα χειρουργείων του νοσοκομείου και αντιμετωπίζονται με απροθυμία από τους γιατρούς.
35.000 δωρητές οργάνων διαθέτει η χώρα μας, όταν η Κύπρος έχει 120.000, αναφέρουν οι επιστήμονες κρούοντας σήμα κινδύνου για την πορεία των μεταμοσχεύσεων
Το κόστος συντήρησης του δότη και της μεταμόσχευσης είναι απαγορευτικό. Υπεύθυνοι ιδιωτικών νοσοκομείων απαντούσαν αρνητικά στις εκκλήσεις για παροχή οργάνων προς μεταμόσχευση, λέγοντας ότι «μπαίνουν μέσα». Δεύτερες σκέψεις κάνουν και οι υπεύθυνοι των δημόσιων νοσοκομείων, καθώς το ποσό που διατίθεται για μία μεταμόσχευση στην Ελλάδα είναι το μισό του κόστους.
Τα παραπάνω ανέφεραν, μεταξύ άλλων, χθες ο πρόεδρος του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ), καθηγητής κ. Γιάννης Βλαχογιάννης και ο πρόεδρος του «Ωνασείου» κ. Πέτρος Αλιβιζάτος, με αφορμή την Πανελλήνια Ημέρα Δωρεάς Οργάνων.
Οι επιστήμονες ανέφεραν ότι 1.100 Ελληνες περιμένουν στις λίστες αναμονής για μεταμόσχευση και πολλοί από αυτούς χάνουν τελικά τη ζωή τους, λόγω της χαμηλής προσφοράς.
Η χώρα μας -είπαν- διαθέτει 35.000 δωρητές οργάνων, όταν η Κύπρος -με πληθυσμό 700.000- έχει 120.000 δωρητές! Αν είχαμε αντίστοιχο αριθμό δωρητών, σε δύο χρόνια θα είχαν μεταμοσχευτεί όλοι όσοι βρίσκονται στις λίστες αναμονής.
«Το 43% των Ελλήνων δηλώνουν ότι θα ήθελαν να δωρίσουν όργανα, αλλά δεν το πράττουν, καθώς το 45% δεν εμπιστεύονται το σύστημα», τόνισε ο κ. Βλαχογιάννης. Ο πρόεδρος του ΕΟΜ εκτίμησε, επίσης, ότι θα μπορούσαν να πραγματοποιούνται πολύ περισσότερες μεταμοσχεύσεις, αλλά πολλά μοσχεύματα χάνονται στις μονάδες εντατικής θεραπείας.
«Εχουμε αποτύχει ως ιατρική κοινότητα να αγκαλιάσουμε τις μεταμοσχεύσεις», ανέφερε ο κ. Αλιβιζάτος, περιγράφοντας με τα πλέον μελανά χρώματα την κατάσταση που επικρατεί. Στο παρελθόν -είπε- υπήρξαν γιατροί μεγάλου νοσοκομείου, οι οποίοι δεν έστελναν μοσχεύματα στο «Ωνάσειο», με το επιχείρημα ότι «δεν πάνε τον Αλιβιζάτο»!
Περικοπές
Σύμφωνα με τον κ. Αλιβιζάτο, παλαιότερη διοίκηση του «Ωνασείου» περιέκοψε (για λόγους οικονομίας) το επίδομα ετοιμότητας των συντονιστών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην μπορεί υπάρξει διαδικασία έπειτα από τις 3 το απόγευμα...
Συγκίνηση προκάλεσε η μαρτυρία της διευθύντριας της Δ’ Παθολογικής κλινικής του νοσοκομείου «Ερρίκος Ντυνάν» κ. Ελευθερίας Κρικέλη, η οποία προσέφερε το 1995 τα όργανα του γιου της Γιάννη, ο οποίος σπούδαζε στις ΗΠΑ:
«Το άκουσμα της είδησης του θανάτου του πάγωσε το αίμα στις φλέβες μου, αλλά δεν κατάφερε να με σκοτώσει. Εγινε δύναμη και κατάφερε τότε να φανερωθεί η ιατρική μου ιδιότητα. Στο ερώτημα του γιατρού αν μπορούμε να κάνουμε την τραγωδία χαρά, απάντησα θετικά. Οι άνθρωποι που πήραν τα όργανα του γιου μου χαίρονται σήμερα κι εγώ αισθάνομαι τυχερή».
Ενας έως τρεις Ελληνες χάνονται καθημερινά περιμένοντας μόσχευμα. Οι ανθρωποθυσίες δεν φαίνεται να έχουν τέλος, καθώς το σύστημα λήψης και διάθεσης οργάνων δεν επιτρέπει την αύξηση των μεταμοσχεύσεων. Οι επεμβάσεις προκαλούν αναστάτωση στο πρόγραμμα χειρουργείων του νοσοκομείου και αντιμετωπίζονται με απροθυμία από τους γιατρούς.
35.000 δωρητές οργάνων διαθέτει η χώρα μας, όταν η Κύπρος έχει 120.000, αναφέρουν οι επιστήμονες κρούοντας σήμα κινδύνου για την πορεία των μεταμοσχεύσεων
Το κόστος συντήρησης του δότη και της μεταμόσχευσης είναι απαγορευτικό. Υπεύθυνοι ιδιωτικών νοσοκομείων απαντούσαν αρνητικά στις εκκλήσεις για παροχή οργάνων προς μεταμόσχευση, λέγοντας ότι «μπαίνουν μέσα». Δεύτερες σκέψεις κάνουν και οι υπεύθυνοι των δημόσιων νοσοκομείων, καθώς το ποσό που διατίθεται για μία μεταμόσχευση στην Ελλάδα είναι το μισό του κόστους.
Τα παραπάνω ανέφεραν, μεταξύ άλλων, χθες ο πρόεδρος του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ), καθηγητής κ. Γιάννης Βλαχογιάννης και ο πρόεδρος του «Ωνασείου» κ. Πέτρος Αλιβιζάτος, με αφορμή την Πανελλήνια Ημέρα Δωρεάς Οργάνων.
Οι επιστήμονες ανέφεραν ότι 1.100 Ελληνες περιμένουν στις λίστες αναμονής για μεταμόσχευση και πολλοί από αυτούς χάνουν τελικά τη ζωή τους, λόγω της χαμηλής προσφοράς.
Η χώρα μας -είπαν- διαθέτει 35.000 δωρητές οργάνων, όταν η Κύπρος -με πληθυσμό 700.000- έχει 120.000 δωρητές! Αν είχαμε αντίστοιχο αριθμό δωρητών, σε δύο χρόνια θα είχαν μεταμοσχευτεί όλοι όσοι βρίσκονται στις λίστες αναμονής.
«Το 43% των Ελλήνων δηλώνουν ότι θα ήθελαν να δωρίσουν όργανα, αλλά δεν το πράττουν, καθώς το 45% δεν εμπιστεύονται το σύστημα», τόνισε ο κ. Βλαχογιάννης. Ο πρόεδρος του ΕΟΜ εκτίμησε, επίσης, ότι θα μπορούσαν να πραγματοποιούνται πολύ περισσότερες μεταμοσχεύσεις, αλλά πολλά μοσχεύματα χάνονται στις μονάδες εντατικής θεραπείας.
«Εχουμε αποτύχει ως ιατρική κοινότητα να αγκαλιάσουμε τις μεταμοσχεύσεις», ανέφερε ο κ. Αλιβιζάτος, περιγράφοντας με τα πλέον μελανά χρώματα την κατάσταση που επικρατεί. Στο παρελθόν -είπε- υπήρξαν γιατροί μεγάλου νοσοκομείου, οι οποίοι δεν έστελναν μοσχεύματα στο «Ωνάσειο», με το επιχείρημα ότι «δεν πάνε τον Αλιβιζάτο»!
Περικοπές
Σύμφωνα με τον κ. Αλιβιζάτο, παλαιότερη διοίκηση του «Ωνασείου» περιέκοψε (για λόγους οικονομίας) το επίδομα ετοιμότητας των συντονιστών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην μπορεί υπάρξει διαδικασία έπειτα από τις 3 το απόγευμα...
Συγκίνηση προκάλεσε η μαρτυρία της διευθύντριας της Δ’ Παθολογικής κλινικής του νοσοκομείου «Ερρίκος Ντυνάν» κ. Ελευθερίας Κρικέλη, η οποία προσέφερε το 1995 τα όργανα του γιου της Γιάννη, ο οποίος σπούδαζε στις ΗΠΑ:
«Το άκουσμα της είδησης του θανάτου του πάγωσε το αίμα στις φλέβες μου, αλλά δεν κατάφερε να με σκοτώσει. Εγινε δύναμη και κατάφερε τότε να φανερωθεί η ιατρική μου ιδιότητα. Στο ερώτημα του γιατρού αν μπορούμε να κάνουμε την τραγωδία χαρά, απάντησα θετικά. Οι άνθρωποι που πήραν τα όργανα του γιου μου χαίρονται σήμερα κι εγώ αισθάνομαι τυχερή».
Δευτέρα 1 Νοεμβρίου 2010
Μόλις 8 μεταμοσχεύσεις καρδιάς στην Ελλάδα το 2009!
Με τα πιο μελανά χρώματα παρουσίασαν οι επιστήμονες τις μεταμοσχεύσεις στη χώρα μας, σε συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε με αφορμή τη σημερινή παγκόσμια ημέρα μεταμοσχεύσεων (1η Νοεμβρίου).
Χαρακτηριστικό είναι ότι πέρυσι στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκαν μόλις 8 μεταμοσχεύσεις καρδιάς, ενώ στην Τσεχία και το Βέλγιο, όπου τα προγράμματα μεταμόσχευσης άρχισαν μετά από την Ελλάδα, έγιναν 80 και 66 μεταμοσχεύσεις καρδιάς, αντίστοιχα.
«Έχουμε αποτύχει ως ιατρική κοινότητα στον τομέα των μεταμοσχεύσεων» ανέφερε χαρακτηριστικά ο πρ.πρόεδρος του Ωνασείου καρδιοχειρουργικού κέντρου, Π. Αλιβιζάτος.
«Το πρόβλημα στην Ελλάδα στον τομέα των μεταμοσχεύσεων δεν είναι ο μικρός αριθμός δοτών αλλά η απώλεια δοτών», ανέφερε ο καθηγητής Ιωάννης Βλαχογιάννης, πρόεδρος της ΔΣ του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ).
Η μεταμόσχευση μέσα στα νοσοκομεία, ανέφερε ο κ. Βλαχογιάννης, δεν είναι μέθοδος που βιώνει φιλική αποδοχή από τις διοικήσεις και εκεί πρέπει να στραφούμε ώστε να αλλάξουν νοοτροπίες και να ενισχυθεί η ιδέα της δωρεάς οργάνων.
Παράλληλα, σημαντικό ρόλο παίζει και η υστέρηση στην αξιοποίηση των υπαρχόντων μοσχευμάτων στις ΜΕΘ. Τουλάχιστον ίσος αριθμός εγκεφαλικά νεκρών υπάρχει σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, Μάλιστα, το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι από τις πρώτες χώρες σε αριθμό τροχαίων ατυχημάτων, υποδεικνύει ότι οι δυνητικοί δότες υπάρχουν, αλλά δεν αξιοποιούνται.
Τα μοσχεύματα χάνονται ή γιατί δεν διαγιγνώσκεται έγκαιρα ο εγκεφαλικός θάνατος, ή διότι στις περιπτώσεις που διαγιγνώσκεται και τίθεται η δυνατοτητα της δωρεάς οργάνων, το 30% των συγγενών των εκλιπόντων αρνείται τη δωρεά.
Ταυτόχρονα, ο μικρός αριθμός υποψήφιων ληπτών οργάνων στη χώρα μας περιορίζει την καταλληλότητα των προσφερόμενων μοσχευμάτων και ως εκ τούτου την αξιοποίησή τους από τα ελληνικά μεταμοσχευτικά κέντρα, με αποτέλεσμα πολλά μοσχεύματα από Ελληνες δότες να μεταμοσχεύονται σε συμβατούς λήπτες του εξωτερικού.
Σήμερα, είναι εγγεγραμμένοι στη λίστα αναμονής για μεταμόσχευση νεφρού περίπου 1.000 ασθενείς, για ήπαρ 50-80 και για μεταμόσχευση καρδιάς περίπου 25. Οι δότες, σύμφωνα με τα στοιχεία, θα μπορούσαν να είναι γύρω στους 340, αλλά δυστυχώς είναι πολύ λιγότεροι.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΑΡΘΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
Χαρακτηριστικό είναι ότι πέρυσι στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκαν μόλις 8 μεταμοσχεύσεις καρδιάς, ενώ στην Τσεχία και το Βέλγιο, όπου τα προγράμματα μεταμόσχευσης άρχισαν μετά από την Ελλάδα, έγιναν 80 και 66 μεταμοσχεύσεις καρδιάς, αντίστοιχα.
«Έχουμε αποτύχει ως ιατρική κοινότητα στον τομέα των μεταμοσχεύσεων» ανέφερε χαρακτηριστικά ο πρ.πρόεδρος του Ωνασείου καρδιοχειρουργικού κέντρου, Π. Αλιβιζάτος.
«Το πρόβλημα στην Ελλάδα στον τομέα των μεταμοσχεύσεων δεν είναι ο μικρός αριθμός δοτών αλλά η απώλεια δοτών», ανέφερε ο καθηγητής Ιωάννης Βλαχογιάννης, πρόεδρος της ΔΣ του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ).
Η μεταμόσχευση μέσα στα νοσοκομεία, ανέφερε ο κ. Βλαχογιάννης, δεν είναι μέθοδος που βιώνει φιλική αποδοχή από τις διοικήσεις και εκεί πρέπει να στραφούμε ώστε να αλλάξουν νοοτροπίες και να ενισχυθεί η ιδέα της δωρεάς οργάνων.
Παράλληλα, σημαντικό ρόλο παίζει και η υστέρηση στην αξιοποίηση των υπαρχόντων μοσχευμάτων στις ΜΕΘ. Τουλάχιστον ίσος αριθμός εγκεφαλικά νεκρών υπάρχει σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, Μάλιστα, το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι από τις πρώτες χώρες σε αριθμό τροχαίων ατυχημάτων, υποδεικνύει ότι οι δυνητικοί δότες υπάρχουν, αλλά δεν αξιοποιούνται.
Τα μοσχεύματα χάνονται ή γιατί δεν διαγιγνώσκεται έγκαιρα ο εγκεφαλικός θάνατος, ή διότι στις περιπτώσεις που διαγιγνώσκεται και τίθεται η δυνατοτητα της δωρεάς οργάνων, το 30% των συγγενών των εκλιπόντων αρνείται τη δωρεά.
Ταυτόχρονα, ο μικρός αριθμός υποψήφιων ληπτών οργάνων στη χώρα μας περιορίζει την καταλληλότητα των προσφερόμενων μοσχευμάτων και ως εκ τούτου την αξιοποίησή τους από τα ελληνικά μεταμοσχευτικά κέντρα, με αποτέλεσμα πολλά μοσχεύματα από Ελληνες δότες να μεταμοσχεύονται σε συμβατούς λήπτες του εξωτερικού.
Σήμερα, είναι εγγεγραμμένοι στη λίστα αναμονής για μεταμόσχευση νεφρού περίπου 1.000 ασθενείς, για ήπαρ 50-80 και για μεταμόσχευση καρδιάς περίπου 25. Οι δότες, σύμφωνα με τα στοιχεία, θα μπορούσαν να είναι γύρω στους 340, αλλά δυστυχώς είναι πολύ λιγότεροι.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΑΡΘΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
Παρασκευή 29 Οκτωβρίου 2010
Τρίχρονο παιδί «χαρίζει» ζωή με τα όργανά του σε Ελλάδα και εξωτερικό
Πάτρα
Σε ασθενείς στην Ελλάδα και σε χώρες του εξωτερικού πρόκειται να μεταμοσχευθούν τα όργανα ενός τρίχρονου παιδιού που κατέληξε στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας Παίδων του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Πάτρας.
Για το λόγο αυτό, στήθηκε ειδική επιχείρηση στο νοσοκομείο, προκειμένου να μεταφερθούν άμεσα τα όργανα του παιδιού στις νοσηλευτικές μονάδες, όπου βρέθηκαν οι ασθενείς στους οποίους θα μπορούσαν να μεταμοσχευθούν. Η καρδιά του νηπίου, ήδη, μεταφέρθηκε στην Γερμανία, ενώ οι νεφροί παρέμειναν στην Ελλάδα.
Το τρίχρονο παιδί είχε διακομιστεί, από την Κέρκυρα, στην μονάδα εντατικής θεραπείας του Πανεπιστημιακού νοσοκομείου, μετά από σοβαρό τραυματισμό, σε τροχαίο. Όταν οι γιατροί ενημέρωσαν τους γονείς ότι το παιδί τους ήταν κλινικά νεκρό, οι τελευταίοι πήραν την απόφαση να δωρίσουν τα όργανά του.
Πέμπτη 28 Οκτωβρίου 2010
Ατελείωτη η αναμονή και στη λίστα για νεφρό...
Εκατοντάδες είναι οι νεφροπαθείς που προστίθενται κάθε χρόνο στη μακροσκελή λίστα του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ), ευελπιστώντας να μεταμοσχευθούν για να «λυτρωθούν» από την επώδυνη διαδικασία της αιμοκάθαρσης που υποβάλλονται σχεδόν καθημερινά.
Η απογοήτευση τους από τη αναμονή είναι τόσο μεγάλη, που πολλοί αποφασίζουν να μην μπουν καν στον κόπο να εγγραφούν, και συνεχίζουν να ζουν με το μηχάνημα. Από αυτούς μόνο το 20% θα καταφέρει να κάνει μεταμόσχευση νεφρού.
Στην Ελλάδα ο χρόνος αναμονής στη λίστα μεταμοσχεύσεων μπορεί να διαρκέσει από 8 έως 10 χρόνια. Την ίδια στιγμή που σε χώρες της Ευρώπης ο χρόνος αναμονής για μεταμόσχευση διαρκεί 1-12 μήνες.
Πολλοί νεφροπαθείς προκειμένου να αυξήσουν τις πιθανότητες για να μεταμοσχευθούν, στρέφονται σε χώρες τους εξωτερικού όπου ο χρόνος αναμονής στις αντίστοιχες λίστες είναι μικρότερος. Για να καλυφθούν όμως τα έξοδα από το ασφαλιστικό ταμείο του ασθενούς, για τη μετάβαση σε μεταμοσχευτικό κέντρο του εξωτερικού, θα πρέπει να δώσει το «πράσινο φως» ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων κάτι δεν κάνει.
Η απογοήτευση τους από τη αναμονή είναι τόσο μεγάλη, που πολλοί αποφασίζουν να μην μπουν καν στον κόπο να εγγραφούν, και συνεχίζουν να ζουν με το μηχάνημα. Από αυτούς μόνο το 20% θα καταφέρει να κάνει μεταμόσχευση νεφρού.
Στην Ελλάδα ο χρόνος αναμονής στη λίστα μεταμοσχεύσεων μπορεί να διαρκέσει από 8 έως 10 χρόνια. Την ίδια στιγμή που σε χώρες της Ευρώπης ο χρόνος αναμονής για μεταμόσχευση διαρκεί 1-12 μήνες.
Πολλοί νεφροπαθείς προκειμένου να αυξήσουν τις πιθανότητες για να μεταμοσχευθούν, στρέφονται σε χώρες τους εξωτερικού όπου ο χρόνος αναμονής στις αντίστοιχες λίστες είναι μικρότερος. Για να καλυφθούν όμως τα έξοδα από το ασφαλιστικό ταμείο του ασθενούς, για τη μετάβαση σε μεταμοσχευτικό κέντρο του εξωτερικού, θα πρέπει να δώσει το «πράσινο φως» ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων κάτι δεν κάνει.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)